واکاوی جایگاه سعادت در مکتب اخلاقی و سیاسی افلاطون

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری اندیشه سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 استادیار، دانشکده علوم سیاسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

10.22034/sej.2021.1923542.1301

چکیده

هدف پژوهش حاضر تبیین نوع نگاه افلاطون به جهان زندگی و حیات است، آنجا که این فیلسوف با اتکاء به اصولی ثابت، صحبت از غایت حیات می‌‌کند و به زبان استادش سقراط، سخن می‌‌گوید و سعادت را به عنوان غایت‌‌الغایات مطرح می‌‌کند. سوال اصلی پژوهش این است که آیا میان اندیشه سیاسی و اندیشه اخلاقی افلاطون ارتباطی وجود دارد؟ نقطه‌‌ی اشتراک این ارتباط چیست؟ روش پژوهش تفسیری ـ انتقادی بوده و نتایج نشان داد همانطور که اخلاق و سیاست در فلسفه سیاسی کلاسیک، پیوندی عمیق دارند، مفهوم سعادت به خصوص در اخلاق غایت‌‌محور کلاسیک، نیز حلقه وصل اخلاق و سیاست است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

A Research about the Position of Felicity in Plato’s Moral and Political School

نویسندگان [English]

  • Hamidreza Moameri 1
  • Khodayar Mortazavi 2
1 PhD. Student, Political Thought, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran.
2 Assistant Professor, Faculty of Political Science, South Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
چکیده [English]

The purpose of the present study is to explain Plato’s perspective to the world of living and life, as this philosopher relying on some fixed principles, speaks about the purpose of life and in his master’s words, introduces human felicity as Ghayat al-Ghayat (the goal of goals). The main research question is if there is a relationship between Plato’s political and moral ideology and what is their commonality? The method of this research is interpretive-analytical and the results showed that as there is a deep relationship between morality and politics in classic political philosophy, felicity especially in the classic theological morality, interrelates politics and morality together.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Plato
  • Felicity
  • virtue
  • Insight
  • Morality
  • Politics
  • Socrates
ابن سینا (1363). الشفاء. قم: انتشارات بیدار.
اسکینر، کوئینتن (1393). بینش‌‌های علم سیاست. ترجمه فریبرز سعیدی. تهران: نشر فرهنگ جاوید.
اسلامی، سید حسین (1382). نسبت اخلاق و سیاست. علوم سیاسی، 7(26).
اعوانی، شهین (1394). سعادتمندی انسان از منظر افلاطون. جاویدان خرد، 12(28).
افلاطون (1366). دوره آثار. ترجمه محمدحسن لطفی. تهران: انتشارات شرکت سهامی انتشار خوارزمی، ج 2،3.
افلاطون (1374). جمهور. ترجمه فوأد روحانی. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ ششم.
داورى اردکانى، رضا (1374). فلسفه چیست؟. تهران: انتشارات پژوهشگاه علوم انسانى و مطالعات فرهنگى.
دهخدا، علی‌‌اکبر (1365). لغت‌‌نامه. تهران: انتشارات موسسه لغت‌‌نامه دهخدا، ج 29.
دورانت، ویل (1337). تاریخ تمدن. ترجمه احمد آرام و همکاران. تهران: نشر اقبال.
دوورژه، موریس (1379). اصول علم سیاست. ترجمه ابوالفضل قاضی پناهی. تهران: نشر دادگستر.
رابینسون، دیو؛ گارات، کریس (1378). اخلاق. ترجمه علی‌اکبر عبدل‌آبادی. تهران: نشر شیرازه.
راسل، برتراند (1355). اخلاق و سیاست در جامعه. ترجمه محمود حیدریان. تهران: انتشارات بابک.
راغب اصفهانی، حسین (1412ق). مفردات الفاظ القرآن. لبنان- سوریه: نشر دارالعلم- الدار الشامیه.
طباطبایی، سید جواد (1373). زوال اندیشه سیاسی در ایران. تهران: انتشارات کویر.
طباطبایی، سید محمدرضا (1388). اخلاق و فلسفه سیاست. قبسات، 14(51).
طوسی، خواجه نصیرالدین (1391). اخلاق ناصری. ترجمه مجتبی مینوی. تهران: انتشارات خوارزمی.
عنایت، حمید (1362). اندیشه سیاسی در اسلام معاصر. تهران: انتشارات خوارزمی.
عیوضی، محمدرحیم (1383). اخلاق و سیاست. کتاب نقد، 30.
کاپلستون، فردریک (1367). تاریخ فلسفه. ترجمه سیدجلال‌الدین مجتبوی. تهران: نشر علمی و فرهنگی، ج1.
گمپرتس، تئودور (1375). متفکران یونانی. ترجمه محمدحسن لطفی. تهران: نشر خوارزمی.
مسعودی، جهانگیر؛ ساداتی‌‌زاده، سید سجاد (1394). رابطه اخلاق و سیاست. اخلاق در علوم و فناوری، 10(3).
مکاینتایر، السدیر (1379). تاریخچه فلسفه اخلاق. ترجمه انشاءالله رحمتی. تهران: نشر حکمت.
هولمز، رابرت ال (1382). مبانی فلسفه اخلاق. ترجمه مسعود علیا. تهران: نشر ققنوس.
Macdonald, D.B.; Patman, R.G. & Mason-Parker, B. (2007). The Ethic of foreign Policy. Burlington, Ashgate Publishing.
Platon, S.D. (1998). Philosophische Bibliothek. Germany: Von Felix Meiner.